رواية زفاف في طي النسيان للكاتبة عبير علي

صوت خبط على الباب ويبدو ان الطارق فى عجله من امره 
_حاضر حاضر ياللى بتخبط 
وجه مبتسم وبشوش _صباح الورد على الورد صباح الخير يافريده يﻻ علشان احنا اتأخرنا انتى ناسيه ان النهارده اول يوم دراسه وبعدين دى سنه رابعه واحنا ﻻزم نلتزم علشان السنه دى تعدى على خير وﻻز. 
_بس بس ايه حرام عليكى بالعه ايه على الصبح ايه الرغى دا كله وبعدين قوليلى يا ست داليا من امتى الهمه والنشاط دا كله دا انتى كنتى ضارباها طناش خالص طول التلت سنين اللى فاتوا ايه اللى جد بقى وﻻ دى بركات سى هانى بركاتك 
_ايه يا فريده الله هو انا يعنى مكسله مش نافعه نشيطه مش نافعه وبعدين يا ستى هانى حلف عليا يمين طﻻق انى لو معدتش السنه دى وبتقدير كمان هيأجل الجواز سنه يرضيكى يعنى بقالى سنه وداخله فى التانيه ومكتوب كتابى وهو راسه ناشفه ومش راضى ان احنا نتجوز غير لما أخلص علشان كده ﻻزم اجدعن وانجح بتقدير اى نعم مش عارفه ازاى بس اكيد هﻻقى طريقه 
_ماما ماما انا خلاص لبست وكمان جبت الشنطه يلا علشان انا كده هتأخر ومس منى هتزعل منى 
_ ايه يا روقه انا زعلانة منك مفيش صباح الخير يا داليا ..
رقيه _ يا داليا انتى بتتكلمى كتير واحنا هنتأخر يلا بقى يا ماما 
فريده بضحكه _ طب يلا يا حبيبه ماما البسى الشنطه ويلا 
داليا _هى مستعجله ليه كده 
_عندها رحله النهارده فى الحضانه وهيروحوا حديقه الحيوان علشان كده منامتش من امبارح وسهرتنى معاها وصحتنى من الفجر علشان البسها 
_وانتى عايزه تقنعينى انك هتسيبيها تروح كده بكل بساطه دا انتى بتخافى عليها من الهوا 
_اعمل ايه بس يا داليا وبعدين كانت بټعيط والحضانه كلها طالعه كلمت المس علشان تاخد بالها منها 
_متخافيش مش هيجرالها حاجه بس يا بنتى هتفضل تناديكى ماما لحد امتى انتى ﻻزم تفهيميها انك اختها مش مامتها 
_وهى هاتفرق فى ايه يا داليا 
_علشانك يا فريده يا حبيبتى مسيرك هتتجوزى وهى هتعرف كل حاجه 
_انتى عارفه كويس انى مش بفكر فى الجواز وبعدين سيبك منى وخلينا فى جوازك انتى ويﻻ قبل ما تيجى تشتمنا احنا اﻻتنين 
بعد ان وصلوا الصغيره الى حضانتها ذهبوا الى كليتهم كانوا فى الفرقه الرابعه كليه التجاره فريده كانت اﻻولى على الدفعه الثلاث سنوات الماضيه وكان الكل يشيد بتفوقها وأخلاقها اما داليا فإنها جاره فريده وهى مكتوب كتابها على صديق اخيها ويعمل محاسبا فى إحدى الشركات فى الخليج وقبل سفره اصر على كتب كتابهم كى يستطيعوا التحدث بحريه وداليا كانت من الفئه التى تريد النجاح فقط وﻻ تهتم بالتقدير او هذه اﻻشياء ولوﻻ وجود فريده فى حياتها كان من الممكن ان تأخذ السنه بسنتين فريده كانت مهتمه جدا بمستقبلها وتريد النجاح لكى تستطيع ان تربى رقيه على افضل ما يكون وهذا ما حدث بالفعل مرت السنه كأنها ايام وتخرجت فريده بتقدير امتياز وتعينت معيده فى الكليه وطلب منها الحضور ﻻستلام اﻻوراق الخاصه بها وبعد ان استلمتهم كانت ذاهبه حتى نادى احدهم بأسمها تلفتت لكى ترى من وجدت دكتورها 
_انسه فريده ممكن كلمه لو سمحتى 
_دكتور محمد ازى حضرتك 
_انا الحمد لله انا كنت عايز اباركلك على التعين 
_الله يبارك فى حضرتك متشكره جدا بعد اذن حضرتك 
_انسه فريده لو سمحتى انا كنت عايزك فى موضوع تانى انا كلمت البشمهندس أحمد جارك وان شاء الله هاجى النهارده وكنت عايزك تبقى حاضره 
_انا مش فاهمه حاجه يا دكتور حضرتك عايز ايه بالظبط وعايزنى اكون موجوده ليه 
_انا اسف مش هاقدر اوقفك اكتر من كده وانتى هتفهمى كل حاجه ان شاء الله النهارده بعد اذنك 
لم تفهم الكثير من كلامه ولم تفهم لماذا يريد ان تكون حاضره اجتماعه مع احمد ومن اين يعرفه باﻷساس اسئله كثيره كانت تفكر فيها وﻻ تجد لها إجابه وعندما وصلت الى البيت ذهبت الى شقه صديقتها فهى تترك رقيه هناك دائما فهؤﻻء القوم ساعدوها كثيرا دون ان يسألوها اى شئ عن ماضيها ووالده صديقتها ترعى الصغيره دائما وهى غير موجوده 
أول ما سألت عليه مكان وجود احمد على الرغم من انه ﻻ يمت لها بأى صله ولكن مع ذلك من يوم وصولها واقامتها فى هذا البيت فإنه اعتبرها أخته الصغيره وكان يعامله مثلما يعامل اخته وهى ايضا كانت شاكره له ذلك فكان نعم اﻷخ لها كانت تريد ان تستعلم منه ما هو الموضوع الذى يربطه بالدكتور وذهلت عندما علمت منه انه يريد ان يتزوجها وان موافق على اى شروط تقولها واستغربت من ذلك فهو لن ينظر اليها قبل ذلك ومعاملته لها كانت كأى طالبه اخرى عنده 
فى المساء حضر بالفعل وتكلم
معها واخبرها انه سأل عنها كثيرا وكل الناس كانت تشكر فى اخلاقها وانه طلب يدها من احمد ﻻنه يعرف انها ليس لها احد 
على الرغم من رفضها السريع له وطلبها ان ينسى فكره الزواج منها نهائيا إﻻ انه لم يأخذ كلامها على محمل الجد واعتبر ذلك نابع من خۏفها على مستقبل اختها وقال انه سوف ينتظر الرد بعد المده التى يحددوها اخبره احمد انه سوف يعطيه الرد بعد زفاف اخته بعد اسبوع من اﻵن 
فريده اخبرت احمد رفضها التام لفكره الزواج من اﻻساس ولكنه قاطعها وطلب منها ان تفكر جيدا فى هذا الموضوع 
كان اسبوع حافل ومرهق وخاصه لفريده فهى تعتبر اخت العروس وكانت معها فى كل خطوه حتى جاء يوم الفرح فكانت داليا عروس جميله ومشرقه وكانت سعادتها تزيد من جمالها أما فريده كانت ترتدى فستان كريمى اللون مرصع بماسات فضيه وحجاب

يضم اللونين كانت جميله جدا بفستانها أما رقيه كانت ترتدى نسخه مصغره منه وشعرها البنى يزيد من برأه وجهها .. كان الحفل يمر بسلاسه وجو من السعاده والبهجه يسود وجوه الكل داليا كانت سعيده جدا وهذا كان واضح جدا على وجهها وفريده كانت كانت مثل الفراشه وهى تتنقل فى القاعه والكل يتسأل من هى فمعظمهم ﻻ يعرفونها 
فريده كانت تبحث عن رقيه فقد اختفت فهى من بدايه الحفل وهى تجرى هنا وهناك مع باقى اﻷطفال ولكنها ﻻ تراها اﻵن بحثت عنها فى القاعه لم تجدها فخرجت تبحث عنها وجدتها تبكى فى أحد اﻷركان وهناك شخص ما منحنى فوقها يضمد رجلها أصابها شعور ﻻ تعرف ما هو ولكنه ترك قلبها يدق پعنف تجاهلت هذا الشعور وأسرعت لكى تطمئن عليها 
_رقيه حبيبتى انتى كويسه مين اللى عورك كده 
_كنت بجرى وفى ولد من الوﻻد زقنى رجلى اتخبطت فى الحيطه واتعورت وعمو ده جاب منديل ومسح رجلى انا حبيته اوى يا ماما 
رأهم أحمد فأسرع لكى يرى ما حدث شرحت له فريده ما حدث بأختصار وأوقفت رقيه وظبطت فستانها والتفتت لكى تشكر هذا الشخص ولكنها عندما رأت من هو تسمرت فى مكانها ولم تنطق بأى كلمه تعجب احمد من تجمدها وشكره بالنيابه عنها وتولى مسئوليه تعريفهم _ دى تبقى صاحبت اختى واكتر من اختها كمان وتبقى جارتنا اما اﻻوزعه دى اختها رقيه ودا يا ستى البشمهندس حازم صاحب الشركه اللى شغال فيها 
لم تنطق فريده واكتفت بهزه من رأسها مد لها يده لكى يسلم ولكن احمد مسك يده بالنيابه عنها وهو يقول انها ﻻ تسلم على الرجال 
ظل هذا الحازم ينظر اليها وهو متأكد انه رأها قبل ذلك ولكنه ﻻ يتذكر اين طلب منها احمد ان تسير امامهم ضمت رقيه اليه كأنها تحميها دخلوا الى القاعه مره اخرى نظرت فريده اتجاهه وجدت نظره منصب عليها وحدها وظل هكذا حتى انتهاء الحفل 
استيقظت فريده وهى تتذكر احداث امس وكيف ظل نظر حازم عليها طوال اﻷمسيه وتفاديها اﻻحتكاك به أو التحدث معه وخاصه انه كان جالس معها على نفس الطاوله وكيف ظلت رقيه تلعب معه وتستجيب لمزاحه كانت تنظر اليهم وقلبها يبكى بصمت حتى بعد انتهاء الحفل كانت رقيه استغرقت فى النوم من شده تعبها وتطوع حازم لحملها وتذكرت ايضا كيف اصر ان يوصلها وهى رفضت بشده حتى تدخل احمد ﻻنقاذ الموقف 
كان حازم طوال الطريق ينظر اليها فى المرآه الداخليه وكان كأنه يشبه عليها كانت متأكده انه لن يعرفها فقد مرت سنوات عديده وتغيرت فريده كليا حتى بالكاد تعرف شكلها القديم وتذكرت كيف حبست انفاسها عندما سأل احمد عن عمر رقيه وكيف انه مازحه بأن كﻻمها أكبر من سنها وحاول ان يفتح حديث مع فريده ولكنها لم ترد على اى منهم لم تنطق بأى كلمه منذ ان رأته 
أفاقت من أفكارها على خبطات على الباب كان احمد هو الطارق جاء ليتكلم معها ويأخذ منها الرد النهائى أخبرته برفضها النهائى والقاطع 
_ما انتى ﻻزم تقوليلى على سبب مقنع أرد بيه على الدكتور محمد وكمان انا عايز افهم يا فريده فهمينى انتى عارفه كويس انى بعتبرك اختى الصغيره وعارفه كمان معزتك عندى عايز اعرف انتى رافضه ليه 
_يا أحمد انت مش فاهم حاجه
_ما هو أنا عايز افهم كنتى بترفضى اﻻول وبتقولى كليتى ولما أخلص يا فريده دا عليتنا كلها اتقدمتلك دلوقتى انتى خلصتى دراستك وكمان اتعينتى معيده والراجل يا ستى مش ممانع بالعكس دا كمان بيشجعك ولو على اختك هو كمان مرحب ومبسوط جدا وباين انه بيحبها لو خاېفه عليها متقلقيش الراجل كويس جدا وأخلاقه مفيش بعد كده وأنا سألت عليه كويس. وكمان انتى عارفاه كويس وعارف أخلاقه واكيد دا بان من تعامله معاكى او مع اى حد تانى ولو أنا مش متأكد من أخلاقه
عمرى ما كنت رحبت بيه أو قولتلك من اﻷول . 
_يا أحمد محدش يعرف عنى حاجه 
_انتى جارتنا من خمس سنين يا فريده وعارفين انك يتيمه والدك ووالدتك ماتوا فى حاډثه وان عمك سرق فلوسك وان شاء هترجعلك تانى ربنا مش بيسيب حق حد وانتى ملكيش حد تروحى عنده ومعندكيش غير اختك 
_انا مينفعش اتجوز يا أحمد لهو وﻻ غيره 
_ليه بقى ايه اللى يمنع كلنا عارفين اخلاقك كويس 
_أحمد رقيه مش أختى رقيه تبقى بنتى 
صمت كئيب واثار الصدمه ما زالت مرتسمه على ملامحه 
_يعنى ايه بنتك مش فاهم فريده انتى كنتى داخله تالته ثانوى لما جيتى هنا يبقى ازاى فريده انتى كنتى متجوزه وﻻ ايه بالظبط ايه اللى حصل
_أحمد انا مازلت متجوزه لحد دلوقتى
_متجوزه طب أزاى وليه محدش سأل عليكى طول الفتره دى ليه وهو مين واسمه ايه وانا أطين عيشته هو واللى جابوه 
_انا متجوزه ابن عمى وانت تعرفه كويس جدا 
_ابن عمك انتى اسمك مش معقول مش
ممكن ازاى 
كان حازم مشغول البال وﻻ يستطيع التركيز فى شئ انه يعلم جيدا انه رأها قبل ذلك ولكن ﻻيستطيع ان يتذكر حاول كثيرا وبالفعل اقترب ولكن ﻻ يستطيع ان يحدد وايضا اختها مع انها نسخه منها ولكن عيناها تشبه كثيرا عيون 
دخل رامى صديق حازم ولم ينتبه له 
_ايه يا بنى مالك اللى واخد عقلك 
_ايه يا رامى ما سمعتش قبل كده عن اﻻستئذان 
_ﻻ سمعت بس سمعك انت اللى تعبان يا بنى السكرتيره اتصلت على التليفون وانا بقالى ساعه بخبط وﻻ حياه لمن تنادى ايه سرحان فى ايه 
_واحده شفتها امبارح فى الفرح وعايز افتكر انا شفتها فين قبل كده 
_ايه ناوى تلعب بديلك وﻻ ايه دى لو سلمى عرفت هتقتلك 
_يا بنى ما قصدش حاجه بس انا متأكد انى عارفها بس مش فاكر شفتها فين وكمان اختها 
_البت وأختها ايه يا بنى ارحم شويه 
_عندها خمس سنين يا فالح بس فيها شبه من مش عارف انا شكلى بدأت بخرف 
_شبه مين حد تعرفه 
_بص انت على الصوره وقولى 
_يخربيتك البت مزه 
_ما تركز يا بنى بص على البنت الصغيره 
_شكلها هى كمان هتطلع مزه زى اختها بس شفت العيون دى فين قبل كده معقول دى شبه ﻻ يابنى يخلق من الشبه اربعين 
على الجانب اﻻخر اصر أحمد ان يسمع القصه كامله من فريده لكى يستطيع ان يساعدها 
_جدى كان من الناس اللى سابت اﻻسماعيليه وقت الحړب بعد ما الدنيا باظت هناك ومعظم اللى يعرفهم يا إما سابوا هما كمان البلد يا ماتوا جه واستقر كان بيحب عيشه اﻻرياف كان معاه فلوس اشترى بيها ارض وبدأ يشتغل فيها وأندمج مع أهل البلد لما جه يتجوز الناس مع انها بتحبه وبتحترمه بس محدش وافق عليه وهما ميعرفوش اصله او فصله لحد ما عرف جدتى كانت بياعه شاى فى الموقف بس كانت بميه راجل زى كان دايما يقول محدش بيعرف يكلمها كانت بتكسب لقمتها بالحلال واللى كان بيتجاوز حده معاها كانت بتديله على دماغه وجدى كان واحد منهم بعدها اتجوزها كانت يتيمه وملهاش حد مقطوعه من شجره زى ما بيقولوا مهمهاش هو كان ايه المهم ساعتها وانه راجل بجد خلف منها والدى وبعدها بتلت سنين جابت عمى بس جدتى ماټت وهى بتولد زعل عليها طبعا بس اتماسك وعدى المحنه علشان وﻻده ابويا مدخلش مدارس وﻻ اتعلم كان اﻻبن الكبير وﻻزم يكون سند ابوه بس عمى كان مدلع جدى حاول يعوضه فراق امه وابويا كمان كان بيحبه أوى كبروا اﻻتنين ابويا بقى فلاح ابن فلاح وعمى كان بيتعلم احسن تعليم عمى كان عنده طموح وكان عايز يخرج من اﻻرياف ويروح المدينه والتطور وفعﻻ دخل كليه الهندسه كان بيقعد فى سكن الطلبه وكان كل ما يجى يتخانق مع جدى كان عايزه يبيع اﻻرض وينتقلوا خالص من هناك طبعا جدى كان رافض الفكره نهائيا كان عنده اﻻرض شرف مينفعش يفرط فيها ابويا اتجوز امى واحده من عيله على قدهم بس كانت بتحبه قعدوا كام سنه من غير خلفه طبعا جدى كان عايز حفيد وبرده وريث كان عنده اراضى كتير وأطيان زى ما بيقولوا حاول مع أبويا انه يتجوز تانى بس مرضيش كان بيحب امى جدا وكان مستحيل يزعلها فضلوا سبع سنين مت غير خلفه طبعا مشاكل كل يوم مبقاش قدام جدى غير عمى بقى يدورله على عروسه طبعا عمى ساعتها كان اتخرج واشتغل كمان واستقر بعيد عنهم كان بيجى اجازات وطبعا اﻷجازه كانت بتنتهى بخڼاقه بسبب الجواز فى اخر مره جدى هدد عمى انه لو ما اتجوزش هيحرمه من الميراث وواحد زى جدى مش بېهدد على الفاضى ﻻ بينفذ وفى يوم لقوا عمى دخل عليهم وفى ايده ولدين
واحد عنده ست سنين والتانى عنده تلاته عمى طلع متجوز من بنت الدكتور بتاعه ومخلف منها بس مقالش لحد من اهله ممكن تقول كان مستعر منهم مراته من عيله غنيه وليها اسمها وهما ناس على قدهم طبعا فى اراضى واملاك بس مفيش مكانه ﻻسم العيله ومهما عملوا هيفضلوا فلاحين علشان كده عمى كان عايزهم يبيعوا اﻻرض كان عايز ياخد نصيبه من جدى وهو على وش الدنيا بس طبعا لما لقى ان الموضوع هيوصل للحرمان من الميراث كان ﻻزم يعرفوا انه متجوز طبعا حصلت خڼاقه بين جدى وعمى بس جدى صفى علطول وسامحه علشان جاب الحفيد والوريث كمان وطبعا علشان كان ولد مراته مجاتش معاه طبعا كان اهلى دون المستوى بس برده جدى مزعلش منها ماهى بقى اللى بقت فوق الكل فى الفتره دى امى حملت فيا طبعا جدى فرح أبويا كمان كان نفسه يبقى أب ومكانش مهم عنده اللى جاى ده ايه بس جدى كان مستنى الولد يوم ما أمى ولدت وجيت أنا جدى زعل بس ابويا وامى كانوا فرحانين بيا يوم سبوعى كانوا اول مره يشوفوا مرات عمى وساعتها أتأكدوا انها عمرها ما هتيجى تانى او انها تقبلهم كعيله جوزها وكانت ﻻزم تعاملهم باحترام علشان الميراث عدت سنين كتير وطبعا عمى بيجى زياره هو ووﻻده يوم او يومين وبيتحجج ان مراته مشغوله سيده مجتمع بقى وكمان بقى عندها بنوته صغيره محتاجه رعايه أهلى كانوا بيحبونى جدا وخصوصا ان امى معرفتش تخلف تانى وجدى كمان كان اوقات بﻻقيه شديد معايا واوقات حنين كان رافض انى أدخل المدرسه يعنى البنت ملهاش غير بيتها كنت طبعا زعﻻنه كان كل اللى بيلعبوا معايا وكمان جيرانا راحوا المدرسه وانا ﻻ ابويا حاول كتير انه يقنع جدى بس برده موافقش وابويا مينفعش يكسر كلمه جدى فى الفتره دى وﻻد عمى كان بيجوا زياره كنت بحب اوى اﻻيام دى كانت ناس كده يعنى حاجه جديده عن الناس اللى انت متعود تشوفهم ابن عمى كان اكبر منى بسبع سنين كان بيقعد يتكلم معايا ويلعب معايا طبعا وقت ما يبقوا موجودين كنت انا بتركن على الرف طلبت من ابن عمى انه يكلم جدى انه يوافق انى اتعلم طبعا جدى مش بيرفضله طلب وفعلا وافق ودخلت المدرسه فى السنه الجديده حبيت ابن عمى يعنى كان هو السبب فى فرحتى كنت فاكره ان اﻻحساس هيفضل كده عرفان بالجميل بس اتطور وانا كنت عبيطه مش فاهمه ايه اللى بيحصل كنت كل اللى عارفاه انى ببقى فرحانه قوى وهو عندنا ومش عايزاه يمشى طبعا زمايلى فى المدرسه كانوا مفتحين وفاهمين الدنيا كويس عنى عرفت انى اللى حاسه به ده حب وبقيت احلم باليوم اللى هلبس فيه الفستان اﻷبيض ويبقى عريسى وبقيت اذاكر وأجتهد علشان ادخل كليه وابقى زيه وانه يبصلى لما خلصت اعدادى فى ناس بدأت تتقدم ده عادى فى اﻷرياف علشان كده أبويا قعدنى من المدرسه مع انى كنت جايبه مجموع كبير وكنت عايزه أدخل ثانوى بس والدى رفض والمره دى جدى هو اللى وافق انى اكمل بس دخلت ثانوى تجارى علشان هو اللى فى بلدنا قولت مش مهم ممكن برده انجح بمجموع كبير وادخل كليه كنت فاكره ان حبى ده هيقل مع الوقت يعنى كنت فى فتره مراهقه وكنت بشوف البنات اللى معايا كل اسبوع بيكلموا واحد جديد بس كان كل اما أشوفه احس انى طايره من الفرح بعد امتحانات سنه اولى على طول عمى كان عندنا جدى اتصل بيه كان عايزه فى موضوع مهم لما جه دخل هو وجدى وأبويا بعدها بشويه سمعنا صوت خناق جامد وكان صوت جدى اللى بيزعق فضلنا انا وامى بره مش فاهمين حاجه والصوت كان عمال يعلى ومره واحده لقيت الباب اتفتح وعمى خارج وبيبصلى بصه غريبه قوى زى اللى عايز يقتلنى وبعدها خرج ابويا ومتكلمش طبعا ﻻ انا وﻻ امى كان عندنا الجرأه ان احنا نسأل فى ايه بعدها خرج جدى ونده عليا وحط ايده على كتفى وقالى فعلا انى هتجوز ابن عمى طبعا كنت طايره من الفرح ومش مصدقه ان الحلم بتاعى هيبقى حقيقه بس كنت مستغربه ردت فعل عمى ومش فاهمه ليه كان بيزعقوا وبيتخانقوا بس كل ده ما همنيش الفرحه نساتنى كل حاجه وبقيت بحلم باليوم ده واتصور هو عامل ازاى دلوقت وياترى فرحان زى ما انا فرحانه وانه بيحبنى بس كنت بقول لنفسى انه عمره ما بين حاجه يعنى معاملته كانت عاديه بس رجعت وقولت انه علطول جد فأكيد محبش يعمل حاجه غلط وخطبنى من جدى كنت عماله افكر البس ايه لما يجى كنت بلبس لبس عادى الجلاليب الملونه جامد دى والترحه اللى يدوب تتحط على الشعر كده وما كنتش بعرف اعمل حاجه بمعنى اصح كنت أقرب من
الغفير بشكلى وقتها كان عندى 17 سنه وكنت طلعت البطاقه وفعلا كتبوا الكتاب وكانت الدنيا مش سيعانى من الفرحه بس مكانش باين عليه انه فرحان وكمان محدش كان معاه كان هو وعمى بس والشهود كان ناس جيرانا حددوا الفرح بعدها بأسبوع نزلت مع امى أشترى الحاجات اللى نقصانى وكنت بدور على فستان فرح طلبت منه انه يجى معايا ندور على فستان كنت عايزه نخرج سوا نقعد مع بعض ﻻنه من يوم كتب الكتاب مقاليش حتى أزيك مرضيش يخلينى اجيب فستان وقالى ان جدى مستعجل على الجواز وانه مش هيبقى فى فرح فاملوش ﻻزمه الفستان ما قلتش حاجه بس كان نفسى أسأله هو ليه دايما مدايق يعنى مش شكل عريس جديد وفعﻻ جه يوم الفرح يا دوب فرع نور وزفه صغيره ادام البيت وبرده محدش من اهله حضر غير عمى طبعا احنا كنا فى اﻷرياف وﻻزم دليل برأه البنت طبعا مقدرش أحكيلك التفاصيل بس اللى أقدر أقولوه انى عرفت وقتها هو بيكرهنى أد أيه وانى بعد الليله دى عمرى ما هعرف اقرب من حد او ان حد يقربلى شفت فيها ړعب يكفينى عمرى بحاله جت الصبحايه ومقلتش على اللى حصل لحد كنت لسه خاېفه وبعد ما مشيوا لقيته بيبصلى جامد اټرعبت ونفس اللى حصل حصل تانى فضلت قاعده ضامه نفسى وخاېفه اتحرك من مكانى وفضلت اعيط لحد ما لقيت عينى بقت زى اﻷرض البور رفعت راسى لقيته باصصلى خفت قوى بس لقيته قرب منى جامد ورجع مره واحده وطلع بره قولت انتهز الفرصه واروح اقول ﻻمى على اللى حصل بس ملحقتش ﻻقيت جدى واقع على اﻷرض وأبويا وعمى بيفوقوا فيه وأمى بټعيط لما شافونى افتكروا انى زعلانه على جدى
علشان كده كنت بعيط مع انى مكنتش أعرف جدى اتنقل المستشفى وروحنا معاه كلنا وهناك عرفت كل حاجه عرفت ليه عمل فيا كده عرفت ليه كانوا بيتخانقوا وليه عمى مابقاش عايز يشوف وشى وليه محدش حضر الفرح عرفت ان عمى شركته كانت هتفلس بسبب صفقات ډخلها وخسرها وانه عليه ديون للناس وديون للبنك وطلب المساعده من أبويا وطبعا ابويا مبيقدرش يتحرك من غير موافقه جدى فقاله جدى ساعد عمى بالفلوس بس مشى على الفاضى ﻻ دخل شريك معاه واشترى أسهم بتمن الفلوس كلها اللى هيدفعها والكلام ده بقاله كام سنه جدى اكتشف انه تعبان كان عنده بلهارسيا ولما اتعالج منها كان الكبد اتدمر وبرده ما رحمش نفسه من الدخان اللى بيشربه وكان بياخد علاج بس مبقاش يجيب نتيجه والدكتور قاله انها مسأله وقت طبعا جدى فكر وقال ان اﻻراضى دى كلها هتروح لواحد غريب لما انا أتجوز وخصوصا ان معنديش أخوان صبيان فطبعا لقى الحل انى اتجوز ابن عمى علشان نحافظ على اﻷرض يعنى كنت مجرد صفقه علشان كده وافق انى اكمل تعليمى وده كان سبب الخڼاقه ما بين عمى وجدى كان رافض علشان أنا مش مناسبه ﻻبنه وﻻ للمجتمع اللى عايش فيه طبعا جدى كالعاده هدده انه هيكتب كل حاجه بأسمى لو هو رفض عمى أفتكر انه بيهزر بس زى ما قولت قبل كده جدى عمره ما بېهدد على الفاضى بينفذ على طول عرفت انه كتب وصيه وقال فيها انى لو متجوزتش ابن عمى كل حاجه هتبقى ملكى انا وبس وكان معاه نسخه وراها لعمى وده طبعا اللى خلى عمى مش طايقنى وكمان بقيت أهله مش موافقين عليا علشان كده محدش منهم حضر يمكن انا أستحقرته جدا على اللى عمله معايا بس فى نفس الوقت كنت عزراه واحده جايه تاخد كل حاجه مش من حقها جدى ماټ فى المستشفى طبعا انا خدت قرار ان هقولهم على اللى حصل علشان مبقاش فى حاجه هتفرق وفعﻻ بعد التلت أيام بتوع العزا قولت ﻷمى على اللى حصل وهى قالت ﻷبويا مبقاش مصدق ان كل ده حصل ليا لقيته حضنى جامد وبيعيط كان أول مره فى حياتى أشوف أبويا بيعيط وعدنى وقالى انه هيسافر لعمى الصبح علشان يخلى ابنه يطلقنى ما هو عمى سافر اول ما العزا خلص وفعلا سافر أبويا وأمى تانى يوم بعد ما ودعونى وخلى بالك من نفسك وسامحينا إذا كنا غلطنا فى حقك معرفتش هما قالوا كده ليه فضلت مستتيه طول النهار رجعوهم بس عمى اللى لقيته جه ولما عرف أنهم لسه ماجوش أستغرب وقالى انهم مشيوا من الصبح ساعتها ناس أتصلت وقالت ان العربيه اتقلبت بالناس اللى فيها وفى تمانيه ماتوا